دوستان، آمده ام باز، كه اين دفتر ممتاز، كنم باز و شوم قافيه پرداز و سخن را كنم آغاز به تسبيح خداوند تبارك و تعالي كه غفور است و رحيم است، صبور است و حليم است، نصير است و رئوف است و كريم است، قدير است و قديم است. خدايي كه بسي نعمت سرشار به ما آدميان داده، گهرهاي گران داده، سر و صورت و جان داده، تن و تاب و توان داده، رخ و روح روان داده، لب و گوش و دهان داده، دل و چشم و زبان داده، شكم داده و نان داده، زآفات امان داده، كمالات نهان داده، هنرهاي عيان داده و توفيق بيان داده و اينها پي آن داده،‌كه از شكر عطا و كرمش چشم نپوشيم و زهر غم نخروشيم و زهر درد نجوشيم و تكبر نفروشيم و مي از ساغر توحيد بنوشيم و بكوشيم كه تا از دل و جان شكر بگوييم عنايات خداوند مبين را.

آفريننده ي دانا و خداوند توانا و مهين خالق يكتا و بهين داور دادار، كزو گشته پديدار، به دهر اين همه آثار، چه دريا و چه كهسار، چه صحرا و چه گلزار، چه انهار و چه اشجار، اگر برگ و اگر بار، اگر مور و اگر مار، اگر نور و اگر نار و اگر ثابت و سيار.

خدايي كه خبردار بود از همه اسرار، غني باشد و غفار، شود مرحمتش يار، درين دار و در آن دار، به اخيار و به زهاد و به عباد و به اوتاد و به آحاد و به افراد نكوكار، خدايي كه عطا كرده به هر مرغ پرو بال، به هر مار خط و خال، به هر شير بر و يال، به هر كار و به هر حال بود قبله ي آمال و شود ناظر اعمال، فتد در همه ي احوال از او سايه ي اقبال به فرق سر آن قوم كه پويند ره خير و نكوكاري و دينداري و هشياري و ايمان و صفا و كرم و صدق و يقين را.

آرزومندم و خواهنده كه بخشنده به هر بنده شكيبايي و تدبير و توانايي و بينايي و دانايي بسيار كه با پيروي از عقل ره راست بپوييم و زهر قصه ي شيرين و حديث نمكين پند بگيريم ونصيحت بپذيريم و چنان مردم فرزانه بدان گونه حكيمانه در اين دارجهان عمر سرآريم كه از كرده ي خود شرم نداريم و ره بد نسپاريم و به درگاه خدا شكر گزاريم كه ما را به ره صدق و صفا و كرم و عدل چنان كرده هدايت از سر لطف و عنايت كه زما خلق ندارند شكايت. به ازين نيست حكايت، به از اين چيست درايت، كه ز حسن عمل ما به نهايت، همه كس راست رضايت، چه خداوندو چه مخلوق خداوند، به گيتي همه باشند ز ما راضي و خرسند و به توفيق الهي بتوانيم در اين دار فنا زندگي سالم و بي دغدغه اي داشته باشيم و در آن دار بقا نيز خداوند كند قسمت ما نعمت فردوس برين را.

*****

** دوستان خوبم سلام. متن بالا به سبك خاصي از ادبيات تعلق دارد به نام "بحر طويل" كه از سبكهاي بسيار بسيار مورد علاقه ي ماست. ديروز بر حسب تصادف ياد خاطرات دوران دبيرستان و نوجوانيها افتادم كه با خواهر وسطي جان كه سبك و سياق احساسيمان در يك راستا بود مينشستيم به بحر طويل خواني. اينروزهايمان را نبينيد قديما بحر طويل حفظ بوديم چند صفحه اي .وقتي هم دستمان بر قلم بود استعدادي عجيب در نگاشتن بحرهاي طويل داشتيم كه البته اينهايي كه اينجا مي اوريم اثر قلم خودمان نيست قطعا...

*** ديروز قسمتمان شد بعد از گذشت حدود شش سال چند تا از دوستان دوران دانشجويي را در پارك لاله ببينيم. يك دوساعتي را باهم بوديم و چقدر دلمان آب شد براي روزهاي خوش گذشته. يكي از پسرها امسال رو سال ازدواج ناميده و يكي از دخترها ميخواهد كوله بار ببيندد و از اين مملكت برود. يكي از كاري بي ارتباط با رشته تحصيليمان شاد است و يكي ديگه از انجام كارهاي سنگين مرتبط با رشته مان شديدا سرخورده شده. آن روزها اما هيچ يك از اين حس ها نبود فقط خنده بود و شيطنت. راستي دانشكده ما را منتقل كرده اند به يك مجموعه دانشگاهي. بيشتر دلمان سوخت. ياد حياط با صفاي دانشكده ياد سلف پر از هياهو ياد كتابخانه و بخش مرجع كه بيشتر كلاسهاي ما در آن برگزار ميشد. ياد باغچه وسط حياط كه انتظامات اجازه نشستن روي چمنهايش را نميداد ولي ما يواشكي ميرفتيم اون وسطها و بساط چاي و بيسكويت پهن ميكرديم ياد توت چيني ياد ماه رمضونها و افطاري ناب دانشكده ياد كلاسهاي آخر وقت بعداز ظهرها و عصرانه خوردنها ياد توهمات فانتزي... ياد همه آن روزهاي خوب بخير...

نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1391ساعت 9:0 توسط مهاجر|